In aanloop naar de première van de 'Night of the proms' in Arnhem op 23 oktober jl. begon het hart van menig Roxette-fan harder te kloppen. Dus ook dat van mij.
Zou de de magie er nog zijn*? Zouden ze het samen nog kunnen? Zou het niet te zwaar zijn voor Marie?
Afgaande op bovenstaande en andere filmpjes hebben Per, Marie de fans en de overige bandleden erg veel lol. Ik kijk uit naar mijn ' Proms' weekend!
*) Dat de magie er nog is, is uiteraard ook al in mei duidelijk geworden.
Vandaag werd bekend dat de plannen voor een (snel)weg door onze wijk van de baan zijn. Minister Eurlings heeft gekozen voor een andere 'oplossing': de A27 en A12 zullen worden verbreed. Bovendien zal de A27 worden verdiept.
Wel meer asfalt (waarvan ik me sterk afvraag of dat iets oplost), maar in ieder geval ' not in my backyard'.
Na een nacht in een tamelijk gehorig hotel is het om 7:00 uur tijd om op te staan, te ontbijten en ons klaar te maken voor vertrek naar de ferry die ons naar de Westfjorden zal brengen. De Westfjorden woren in veel IJsland reizen overgeslagen, vanwege de onherbergzaamheid van het gebied. Tegelijkertijd wordt dit deel van IJsland omschreven als een van de mooiste van het land.
De veerboot doet het eiland ' Flatey' aan tijdens de oversteek naar Brjánslækur. Voor vertrek hebben we al besloten hier van boort te gaan en later die dag met de volgende veerboot door te reizen naar de overkant. Aangezien het weer meewerkt, is dit zeker geen straf. Flatey is een schilderachtig mooi eiland. 
Van alle eilandjes in de Breidafjördur is dit het enige nog bewoonde. Binnen anderhalf uur hebben we echt alles wel gezien en besluiten er achter een rots uit de wind en in de zon te gaan zitten. We lezen een boek en genieten van de omgeving, de papegaaiduikers en het prachtige zicht op zee. Even helemaal tot rust komen, na een drukke tijd.
Als ik nog iets verder naar het eind van het eiland wil lopen, blijkt al snel dat dit geen goed idee is; hier broeden Noordse Sternen. Dat ze niet gediend zijn van indringers blijkt wel aan hun aanvallen vanuit de lucht. Ik loop dan ook snel terug naar de veilige rots. Hun gedrag was ons al eerder opgevallen toen we in de auto zaten en ook aangevallen werden.
Een andere bijzonder fenomeen zijn de loslopende schapen. Bij voorkeur zitten ze midden op de weg, of lopen ze net de weg op als je er met je auto aan komt. De voorkeur voor de weg stamt uit de tijd dat alle wegen nog onverhard waren en er zout in het wegdek zat, zo vertelde een gids ons later in onze vakantie.
Na de flinke dosis zon in Reykjavik, blijken we ook vandaag weer verbrand te zijn. De veerboot (die gezien de vele Nederlandse bordjes afkomstig uit Nederland blijkt en voorheen de 'Oost-Vlieland' heette) komt iets later aan dan de planning.
Uiteindelijk komen we om 18:45 uur aan de overkant van de fjord. Daar halen we de auto op, want die is 's ochtends wel gewoon mee naar de overkant gegaan en door de bemanning aan wal gereden.
Daarna begint onze reis naar ons hotel. Pas later begrijpen we waarom dit een van de meest onherbergzame gebieden van IJsland wordt genoemd. Zeker met ons Corsaatje is de zeer steile bergpas Kleifaheiði een ' uitdaging' te noemen. Waar soms overbodige waarschuwingsborden worden gbruikt op de Nederlandse wegen, kun je in IJsland maar beter handelen naar waarschuwingen: een scherpe bocht is echt een heel scherpe bocht. En als er dan ook nog een vangrail staat, dan weet je zeker dat het spannend is.
Met klamme handjes komen we uiteindelijk aan bij ons hotel, waar we warm worden verwelkomd door de eigenaar. Het is druk, want de meeste gasten zijn aan het dineren. Hij vraagt of wij ook nog willen eten, maar omdat we andere plannen hebben, bedanken we vriendelijk. We willen vanavond nog naar Latrabjarg: de meest westelijke punt van Europa, met, als we de verhalen moeten geloven, een schitterende vogelrots. 
Trots vertelt de eigenaar dat we in de ' room with the big window' slapen en hij begeleidt ons naar de kamer. Van buiten ziet alles er wat ' vergane glorie' uit, maar wat wil je ook in zo'n uithoek, die in de winter in onze ogen bijna onbewoonbaar moet zijn. We zijn dan ook aangenaam verrast als blijkt dat de kamer net gerenoveerd is.
Veel tijd om te genieten van de kamer gunnen we onszelf niet. Op naar Latrabjarg! De reis hier naartoe blijkt nog spannender dan wat we eerder vanavond meemaakten en met samengeknepen billen bereiken we uiteindelijk de rots. Alles wat we hebben gelezen over deze rots valt in het niet bij het gevoel dat ons overvalt als we uit de auto stappen. Superlatieven schieten te kort bij de eerste aanblik. Echt duizenden vogels zitten te broeden op deze afgelegen rots. Het is een oorverdovend lawaai, maar o zo mooi. Papegaaiduikers die zich tot heel dichtbij laten benaderen voor een foto.
Dolgelukkig en met een paar mooie foto's stappen we uiteindelijk in de auto, terug naar ons hotel. We zijn het er over eens dat iedereen die IJsland bezoekt dit gezien MOET hebben!
Begin september schreef ik dat ik ergens tussen in en uit de overgang zweefde. Wat dat betreft is er nog weinig verandert, helaas. Het ei is nog steeds niet gelegd.
Het goede nieuws is dat ik aan mijn haar kan merken dat er van alles gaande is in mijn lichaam. Langzaam wordt mijn haar weer wat dikker en heb ik de hoop dat ik over enkele maanden weer een normale hoeveelheid haar op mijn hoofd heb. Want, hoewel het zeker niet het belangrijkste is, heb ik me daar de afgelopen maanden toch wel bij vlagen druk over gemaakt. Stel je voor dat ik zo kalig zou blijven. Niet echt leuk. Mensen kijken toch een beetje vreemd naar je en vragen zich af wat er met je aan de hand is. Door het kort te houden viel het wat minder op, maar nu durf ik mijn haar langzaam te laten groeien.
Anderhalf jaar geleden schreef ik in het hoekje (jeugd)sentiment over mijn nostalgische gevoelens bij Tjolk. Dat ik niet de enige was bleek wel uit de vele internetpagina's over deze zuiveldrank van weleer.
Enkele weken geleden volgde er een reactie op mijn logje, waarschijnlijk van de eigenaar van het merk, en nu is er blijkbaar een persbericht de wereld in gestuurd over terugkeer van Tjolk.
Zou ik een neus hebben voor trends, of zou de herintroductie mijn nostalgische gevoelens om zeep helpen?
Het is stil hier, de laatste tijd.
Ik kreeg al klachten. Niet via de digitale snelweg, wel op de ouderwetse, analoge manier.
Mensen willen weten hoe onze huwelijksreis verder verliep, hoe het
verder gaat en waarom de updates zo lang op zich laten wachten.
Hoog tijd dus voor een update.
' Ga je al naar huis?', is de laatste weken een vraag
die mijn collega's geregeld stellen. Overdag heb ik het tegenwoordig zo koud dat ik op
het werk vaak mijn jas maar aantrek.
's Nachts ben ik meestal klam van het zweet. Niet echt bevorderlijk voor een goede nachtrust.
Mijn
lichaam is duidelijk van slag nu de omgekeerde overgang is begonnen.
Anders dan drieënhalf jaar geleden, heb ik nu veel meer last van de
overgangsverschijnselen. Door de chemokuren kwam ik in de overgang,
maar door alle medicijnen die toen door mijn lichaam gierden, wist ik
toen niet wie of wat ik waarvan de ' schuld' moest geven.
Echt uitgerust ben ik de laatste weken eigenlijk nooit. Vaak ben ik
blij als ik 's ochtends op kan staan, na tien keer mijn dekbed van me
af te hebben getrapt of juist extra diep onder de wol te zijn gekropen.
Een andere keer kan ik een gat in de dag slapen. Soms ben ik lamlendig
van de buikpijn.
Tja, het is allemaal voor het 'goede doel', maar dat wil nog niet
zeggen dat het altijd even eenvoudig is dat ook daadwerkelijk te denken.
Laatste reacties